Dlaczego to robię? Podczas treningu często sama zadaję sobie to pytanie

Moje dobre samopoczucie na scenie podlega imperatywowi ryzyka.

O tym, że plucie ogniem szkodzi zdrowiu, wie każdy. Stawiam tezę, że nie da się tego robić bez szkody dla siebie. Z powodu długiego stażu spowszedniało mi to na tyle, że zapomniałem o adrenalinie, niebezpieczeństwie i ryzyku (…)

Klaun jest winny bycia nieśmiesznym. Postrzega się go prawie jak zdrającę. Sądzony jest przez pryzmat moralności. Nie ma siatek zabezpieczających przed słabym żartem, nic nie zabezpieczy tego typu porażki.

To właśnie oznacza dla mnie ryzyko. Nie niebezpieczeństwo. Zaufanie. Tłum, który ci ufa. Ty, który ufasz sobie. Relacja między wykonawcą a publicznością zbudowana na gotowości obu stron do udziału w tym, co się wydarzy, nie wiedząc dokładnie, co to będzie.

(…) ciało pokazało mi, że wie, co zrobić i jak się ułożyć — trochę jak kot. Tylko mam mniej niż dziewięć żyć.

Nie interesuje mnie utrata kontroli. Interesuje mnie, jak daleko mogę dojść, zanim ją stracę.