Once again, we find ourselves living in “interesting” times. The world is burning. The news is terrifying. We don’t know what will happen, but we also don’t know exactly what “is” happening. It is difficult to sift through the vast amount of information coming at us from all sides to find what is factual, what […]

Po raz kolejny przyszło nam żyć w ciekawych czasach. Świat płonie. Informacje budzą dreszcze. Nie wiadomo, co będzie, ale też nie wiadomo do końca, co jest. Trudno z ogromu dobijających się do nas ze wszystkich stron informacji wyłuskać to, co faktyczne, czemu bliżej do truth niż do fake. W tym chaosie znaczeń i treści pojęcie cyrku często wykorzystywane jest w artykułach i relacjach jako synonim bałaganu i głupoty. […]

Odkryciem tegorocznych Cyrkulacji był – przynajmniej dla mnie – spektakl „Common ground” belgijsko-niemieckiej grupy Common ground collective. Jeden z tych, które zostawiają ślad, w którego odrealnionej atmosferze przebywałem jeszcze przez jakiś czas po wyjściu z Sali Operowej CSK. Ale też taki spektakl, który zdaje się pytać po prostu: „czym jestem?” i zmusza do pomyślenia – dlaczego dałem się uwieść? Przecież pozornie to nic nowego, znane […]

Artykuł opublikowany dzięki uprzejmości portalu Kultura Enter (kulturaenter.pl), gdzie ukazał się w lipcu 2025

„Sztuka z pełnym wykorzystaniem potencjału” Spektakl Gregarious, prezentowany w ramach festiwalu Inna Bajka, to prawdziwa uczta dla widza. Intensywna, sugestywna, zabawna, a czasami poruszająca. Za przedstawienie odpowiada duet Nilas Kronlid i Manuel Roses, tworzący szwedzko-hiszpańską formację Soon Circus Company. Obaj artyści mają za sobą wieloletnie doświadczenie sceniczne i edukację w renomowanych szkołach cyrku współczesnego, m.in. DOCH w Sztokholmie i Centre National des Arts du Cirque. Wciągają […]

Do głowy ciśnie się obserwacja, że my wszyscy jesteśmy obiektami żonglerskimi, które przemieszczają się w przestrzeni w skrupulatnie zaplanowany sposób i odtwarzają pewien rytm.

„9.811” jest jedną z najciekawszych prób przełożenia na scenę prozy Gombrowicza w nowym polskim teatrze. Odwołując się do wielkiej XX-wiecznej literatury, w skromnej i ascetycznej formie Mateusz Kownacki z zespołem Fundacji Sztukmistrze atakuje tu naprawdę duży cel.

Spektakl wyróżnia się stopniem wykorzystania umiejętności cyrkowych, odwagą w formalnym eksperymentowaniu z materią teatru i cyrku, jak również śmiałą próbą prezentacji najmłodszemu widzowi trudnych i ważnych zagadnień ogólnych.

„Epitafium Błazna” jest współczesnym przewodnikiem po świecie szekspirowskiego teatru. Zanurzeni w korowód kuglarzy poruszających się jak postacie z pozytywki w rytm spowolnionej cyrkowej muzyki zespalamy witalność ze śmiercią, radość ze smutkiem i śmiech z rozpaczą.

Spektakl jest wielowarstwowym palimpsestem, każdy artystyczny zabieg niesie ładunek dodatkowych znaczeń pokazujących temat z nowej perspektywy.

Czasami jest tak, że wszystko się wali. Rzeczy wypadają z rąk. Nic nie trzyma się kupy. Kanty wystają ostrzej i zahaczają z premedytacją o ciało

Wagę i wartość marzeń jesteśmy w stanie lepiej dostrzec, gdy musimy o nie walczyć z nami samymi lub ze światem; kiedy stają w opozycji do tego, czego się od nas oczekuje, ale także wówczas, gdy stają się obsesją i sensem życia.

Zainteresowanie, fascynacja, a wręcz obsesja naturą i możliwościami (…) pozwoliła artystom cyrkowym zadziwiać widza, skłaniając do zastanowienia się nad tym, czy świat na pewno musi działać w jeden znany ogółowi sposób.

„Cyrk Alberta…” jest przykładem wciągającej opowieści, uratowanej od grożącego jej zapomnienia przez historyka, który potrafił odnieść się do przedmiotu badań z zachowaniem zasady życzliwości.

Autorzy formułują swoje twierdzenia ze ściśle określonych pozycji polityczno-filozoficznych. Fakt ten nie jest bez znaczenia dla przebiegu przeprowadzanych analiz (…)

Taniec i cyrk współczesny są sobie bliskie i czasem pięknie się uzupełniają. Lubelska grupa cyrkowa Sztukmistrze udowadnia to również swoim ambitnym spektaklem ,,Gradient”.