This essay follows and expands upon a talk called ”Aesthetic Experience as a Dramaturgical Driver?” presented in October 2024 at the first of Sztuka Cyrku’s ‘Circus Today’ seminars on Aesthetics, Politics and Technology.
„Epitafium Błazna” jest współczesnym przewodnikiem po świecie szekspirowskiego teatru. Zanurzeni w korowód kuglarzy poruszających się jak postacie z pozytywki w rytm spowolnionej cyrkowej muzyki zespalamy witalność ze śmiercią, radość ze smutkiem i śmiech z rozpaczą.
Fakt, iż powstają nowe metody oraz sprzęt dostosowany do wymagań różnych grup, powoduje rozwój cyrku, jak i umożliwia pozyskanie nowych odbiorców oraz wykonawców sztuk cyrkowych.
Oglądam swoje stare występy jakbym czytał pamiętnik. Wyobrażam sobie znajomych, i co myśleli oglądając. Pewnie jest gigantyczna przepaść między ich interpretacją a moją. Pewnie gdzieś w tej przepaści mieszka ta słynna „sztuka”
Wagę i wartość marzeń jesteśmy w stanie lepiej dostrzec, gdy musimy o nie walczyć z nami samymi lub ze światem; kiedy stają w opozycji do tego, czego się od nas oczekuje, ale także wówczas, gdy stają się obsesją i sensem życia.
24 października 2024 r. odbyło się pierwsze Międzynarodowe Seminarium Online pt. „Cyrk Dzisiaj”, starające się uchwycić cyrk współczesny w jego różnorodności
Zainteresowanie, fascynacja, a wręcz obsesja naturą i możliwościami (…) pozwoliła artystom cyrkowym zadziwiać widza, skłaniając do zastanowienia się nad tym, czy świat na pewno musi działać w jeden znany ogółowi sposób.
Teza, którą ośmielę się postawić w nadchodzącej książce JUGGLING brzmi: żonglowanie to coś wyjątkowego. Być może nie wydaje się to tak rewolucyjne w formie stwierdzenia, ale myślę, że rzadko zdarza się, żeby ktoś w to właściwie uwierzył.